'Er is niets om van te huilen, een bedrijf is geen ui'
Donderdag 06 augustus 2026
Een ui, ik kreeg een ui. Min of meer uit het niets kreeg ik een ui toegeworpen, een pootui. Voor tuinder of boer ben ik niet in de wieg gelegd, maar ik besloot de ui te poten. Met aandacht en liefde heb ik de ui verzorgd, water gegeven en onkruid gewied. Zo is mijn ui tot wasdom gekomen.
Op zekere dag kwam er een Fransman langs die naar mijn ui vroeg. Mijn gedachte was dat ik met een Franse meesterkok te maken had, de nieuwe Paul Bocuse. Hij wilde mijn ui kopen. Hij bood een bedrag waarvan ik dacht: deze nieuwe Bocuse zal er geen hachee van maken, maar mijn ui gebruiken in een exquise gerecht wat past in de haute cuisine.
De ui werd uit de grond gehaald en gepeld. Hij was niet zo groot geworden als ik had gehoopt, maar het was een mooie ui. De ui werd overhandigd en ik keek vol verwachting wat de meesterkok er mee zou doen. Hij sneed hem doormidden, gooide de helft in een pan water en gaf een halve ui aan mij. Ik huilde. Van een hele ui ga je niet huilen, van een halve wel.
De kok roerde wat in het pannetje. Toen zag ik het. Hij is geen kok, maar wat is hij dan? De soep was niet veel soeps. Verschillende mensen keken in de pan, maar van kijken wordt de soep niet beter van. De ui in mijn handen begon te verdrogen net als mijn tranen. Om een halve, droge ui hoef je niet te huilen.
Klaarblijkelijk kreeg de surrogaatkok het idee dat er te weinig ui in de soep zat. Hij nam de halve droge ui uit mijn handen en gooide hem in de pan. Het werd er niet beter op. Ik gaf hem het advies om verse groenten en kruiden toe te voegen.
Over een paar weken ga ik op vakantie naar Zuid Frankrijk. Frankrijk is het land van de meesterkoks en de haute cuisine. Het plaatsje Saint Remy de Provence is het plaatsje waar Vincent van Goch in het gekkenhuis heeft gezeten. Tweemaal per week is er markt waar heerlijke rode kersen te koop zijn, maar ook veel verse groenten en kruiden. Ik koop daar een kilo uien, zal ze pellen en klein snijden en huilen. Dat heb je nu eenmaal als je uien snijdt.
De moraal van het verhaal is dat niet iedere Fransman een meesterkok is en topgerechten maakt, ondanks dat de ingrediënten aanwezig zijn. De ui is in deze een metafoor voor het bedrijf wat ik negentien jaar geleden in mijn schoot geworpen kreeg om manager te worden en later eigenaar van werd. Je bedrijf verzorg je zoals een boer zijn gewas, een moeder haar kind. Maar een economische wet is dat een bedrijf zichzelf moet continueren, blijft bestaan langer dan de oprichter of de tijdelijke eigenaar. Het moment van verkopen geeft een gevoel van weemoed en dankbaarheid.
Dankbaar voor wat het je heeft gebracht en dankbaar voor alle mensen waar je mee hebt mogen samenwerken. Maar er is niets om van te huilen, een bedrijf is geen ui.
Erik Hoogink
Erik Hoogink is in het dagelijks leven eigenaar van Hoogink Management en Advies, maar van beroep slager. Hij is sparringpartner voor ambachtelijke slagers op sociaal en economische gebied. In zijn columns kijkt hij naar de branche en naar de samenleving. Soms kritisch, soms met een knipoog. Onlangs heeft hij Acht Uitzendburo verkocht.
Op zekere dag kwam er een Fransman langs die naar mijn ui vroeg. Mijn gedachte was dat ik met een Franse meesterkok te maken had, de nieuwe Paul Bocuse. Hij wilde mijn ui kopen. Hij bood een bedrag waarvan ik dacht: deze nieuwe Bocuse zal er geen hachee van maken, maar mijn ui gebruiken in een exquise gerecht wat past in de haute cuisine.
De ui werd uit de grond gehaald en gepeld. Hij was niet zo groot geworden als ik had gehoopt, maar het was een mooie ui. De ui werd overhandigd en ik keek vol verwachting wat de meesterkok er mee zou doen. Hij sneed hem doormidden, gooide de helft in een pan water en gaf een halve ui aan mij. Ik huilde. Van een hele ui ga je niet huilen, van een halve wel.
De kok roerde wat in het pannetje. Toen zag ik het. Hij is geen kok, maar wat is hij dan? De soep was niet veel soeps. Verschillende mensen keken in de pan, maar van kijken wordt de soep niet beter van. De ui in mijn handen begon te verdrogen net als mijn tranen. Om een halve, droge ui hoef je niet te huilen.
Klaarblijkelijk kreeg de surrogaatkok het idee dat er te weinig ui in de soep zat. Hij nam de halve droge ui uit mijn handen en gooide hem in de pan. Het werd er niet beter op. Ik gaf hem het advies om verse groenten en kruiden toe te voegen.
Over een paar weken ga ik op vakantie naar Zuid Frankrijk. Frankrijk is het land van de meesterkoks en de haute cuisine. Het plaatsje Saint Remy de Provence is het plaatsje waar Vincent van Goch in het gekkenhuis heeft gezeten. Tweemaal per week is er markt waar heerlijke rode kersen te koop zijn, maar ook veel verse groenten en kruiden. Ik koop daar een kilo uien, zal ze pellen en klein snijden en huilen. Dat heb je nu eenmaal als je uien snijdt.
De moraal van het verhaal is dat niet iedere Fransman een meesterkok is en topgerechten maakt, ondanks dat de ingrediënten aanwezig zijn. De ui is in deze een metafoor voor het bedrijf wat ik negentien jaar geleden in mijn schoot geworpen kreeg om manager te worden en later eigenaar van werd. Je bedrijf verzorg je zoals een boer zijn gewas, een moeder haar kind. Maar een economische wet is dat een bedrijf zichzelf moet continueren, blijft bestaan langer dan de oprichter of de tijdelijke eigenaar. Het moment van verkopen geeft een gevoel van weemoed en dankbaarheid.
Dankbaar voor wat het je heeft gebracht en dankbaar voor alle mensen waar je mee hebt mogen samenwerken. Maar er is niets om van te huilen, een bedrijf is geen ui.
Erik Hoogink
Erik Hoogink is in het dagelijks leven eigenaar van Hoogink Management en Advies, maar van beroep slager. Hij is sparringpartner voor ambachtelijke slagers op sociaal en economische gebied. In zijn columns kijkt hij naar de branche en naar de samenleving. Soms kritisch, soms met een knipoog. Onlangs heeft hij Acht Uitzendburo verkocht.
Meer 
Vorig 